سیاه پوشان - استقبال از ماه محرم


غزل مصیبت – سیاه پوشان

 

هلال ماه عزای حسین پیدا شد

دوباره پای من و تو به این حرم وا شد

به عشق آنکه برای حسین گریه کنم

دعای فاطمیّون یار این نفسها شد

نفس گرفته ام و می زنم نفس ارباب

نفس کشیدن من با دم تو زیبا شد

نفس  نفس  نفسم  یا حسین  حسین  حسین

هزار شکر که ذکرم نوای زهرا شد

برای شال عزای حسین بی تابم

میان کوچه ی سینه زنی دلم جا شد

به احترام لباس سیاه شاه کرم

دلم برای محرّم  برای آقا شد

بیا عزیز دل فاطمه که در گودال

برای روز ظهورت بهانه پیدا شد


التماس دعا



مثنوی - ورودیه محرم - سیاه پوشان

با هلال مــاه غـــم هــم صحبتـــــم      روضه خـــــوان فصــــــل آه و غربتم

ابر بارانـــــی چشم و حـــــال مـــن      می کنـــــــــد تفسیر سرّ شال من

شال مشکی روی دوشم جا گرفت      واژه هـــایم رنگ عاشورا گرفـــــــت

کوچه و پس کوچه هــــای سینه را      می زدایـم با سرشک روضـــــــه ها    

آسمــــان چشم هـــا پر ابر شـــــد      آیه ها توصیه ای بر صــــبر شـــــــد

آیه آمـــــــــد صبر اما مضطـــــــــرم     آب قلب و آب در چشـــــم تــــــــرم

حـــــرف آب و سینۀ بـــــــی تاب ما      حــــــــــرف تنهــا مانــدن اربـــاب ما

پاسخ هــــــــل من معین دلبــــــرم      سر به دار عشـــق شــاه بی سرم

سوختــــــم در آتش داغ حسین(ع)     کــــــــــــال من شد میوۀ باغ خمین

سرخ شد ایـن سیب سبز و ناقصم      امـر روح الله رمـــــــــز و شاخـــــصم

مــــــــــن حسینی و ولایت محورم      اهـل هیأت، سینه چــــــاک رهبـــرم

سایه ســــــار بیرق شــــــاه کــرم      بر سرو کنج دلـــــــم دارم حـــــــــرم

جــــــــــز تولایت ندارم توشـــــه ای     ساختم در سینه ام شش گوشه ای   

دل پلــــــــی تا کربلایت مــــــی زند     قلب من با روضه هایـــــــــت می زند

ثروت هفت آسمان مــــال من است     حال که فرزنـد من سینـــــه زن است

شور من را با نگاهــت کن شـــــعور     این حضورم خرجی فصل   ظــــــهور

این محــرم همنفس با سوز و اشک     باز مـــــی بــارم به یـــــــاد راز مشک

یـوسف زهـــــــرا علمـــدار خــــــــدا    بیرق عبــــــــــاس بردارو بیـــــــــــــــا

 

غزل مصیبت - سیاه پوشان

بـــــاران چشــم مـــرا هــــم زیـــاد کـن                    اشک مرا بـرای محــــرم زیـــــاد کــن

حالا کــــه راه داده ای و آمــــــدم بیــــا                    سوز دلم به وسعت عالـم زیــــاد کـن

شالی به دست فاطمه بنداز گردنـــــم                     با این تبرکی غــم و دردم زیـــــاد کـن

آقا به هر حسینیه کـــه پا گذاشتـــــی                     اسمم به اسمهای صف غـم زیـاد کن

کم از شما نمی طلبم ایها الکریــــــــم                     چون کربلا مراتب درکـــــــــم زیـاد کن

وقتی که مادرت به حسینیه پا گذاشت                     شرم و حیا و نور دوچشمم زیــــاد کن

از خاک چادرش به سرم خاک غم بریــز                    در آه و اشک و هروله سهمم زیاد کن

ذکر غریب مادر مــادر شنیدنی ســـــت                    با دوری از حرام شنـــــودم زیـــاد کـن

بر یا حسین من نمکــــی فاطمی بپاش                    شور وصـال یـــارُ وشعـــــورم زیاد کـــن